Vandaag was de dag van de ‘race’. De Utrechtse Heuvelrug Trail. Een prachtige dag, die voortkwam uit een prachtige reis. Ik voelde me rijk vandaag. Ik was namelijk op pad met een groep stralende mensen. Mijn nieuwe maatjes, opgedaan tijdens de reis. En vandaag beleefden we samen als toetje de race. Sport verbindt. I love it!

Jolanda Linschoten, bedankt!

Het was ergens ver in november, dat ik met m’n Hylas (atletiekvereniging) genootjes Daphne en Saskia naar een voorstelling ging van Jolanda Linschoten. Een super inspirerend verhaal van een super inspirerende vrouw. Haar voorstelling, genaamd ‘van Kust naar Kust in het Kwadraat’, zette bij mij iets in gang. Ideeën die lang verstopt hadden gezeten begonnen op te borrelen. Ik kon bijna niet meer rustig op m’n stoel zitten. De idee machine begon op volle toeren te draaien. Toen de voorstelling af was en we naar buiten liepen vroeg ik; meiden, doen jullie mee met de UHT?

And so the journey began…

We were excited 🙂 We hadden een doel. Een flink doel, want 31km, dat doe je niet eventjes tussendoor. De zin ‘niet de race, maar de reis’ bleef ons bij. We wilden van de UHT een echte beleving gaan maken. Dus besloten we om er 5 oefentrails aan te wijden. Iedere 1e zondag van de maand. Opbouwend in kilometers, zodat we op 7 juni klaar zouden zijn voor de race, We plaatsten een oproep op de Hylas website en al snel vormde zich de UHT groep.

Op 26 januari liepen we de eerste oefentrail. Ik was zo blij! Een groep van zo’n 12 sportievelingen. Die met ons mee wilde rennen. Hoe tof! In de weken erna bleven er aanmeldingen komen. De UHT kwam echt tot leven.

En toen stond de wereld op z’n kop

Het duurde even voor ik doorhad dat Corona serious shizzle was. Het was inmiddels begin maart. De 3e oefetrail stond op het programma. En ik had zo veel zin! Gelukkig waren Daphne en Saskia wijs en hielpen om samen het verstandige besluit te nemen om de oefentrails tijdelijk on hold te zetten. De rest is geschiedenis. De wereld ging een paar weken op stil. Tijd voor bezinning 🙂

Herstart

Op 7 juni vonden we dat het licht weer op groen stond. Wat een animo! Verzamelden zich opeens 17 man op de parkeerplaats bij Duinvermaak. In m’n nopjes 🙂 Allemaal mooie mensen, wat een energie! De zomerse zondagen vlogen voorbij. We tikten de 16km af, de 20km en de 25km.

The big day

En toen was het vandaag. De wekker ging. Ik stond gelijk naast m’n bed. Ik had zin! Het is leuk om ergens naartoe te trainen. Helemaal wanneer je het doet met een mooie groep mensen. We hadden om 9.15 afgesproken op station Driebergen-Zeist. Om van daar de trein te pakken naar Rhenen. Het startpunt van onze trail. Gemaskerd stapten we met 7 avonturiers de trein in. Vol speelse zenuwen, benieuwd naar de 31 kilometers die voor ons lagen.

De eenzame Eik

Nog even een foto bij de stationsklok. En we waren vertrokken! Vanaf de start was het prachtig. Langs de Rijn, over een mooi open pad liepen we 2,5km verhard, tot we het bos in gingen. Om de resterende 30km trailend te volbrengen.

De kilometers vlogen voorbij. We liepen zo licht als een veertje. De weergoden waren ons goed gezind. De zon scheen rijkelijk en tussendoor dreven er dreigende wolkenpartijen over. Wat hele mooie plaatjes opleverden. Toen kwam er een serieuze klim. De klim naar de Eenzame Eik. Eenzaam was ie vandaag niet. Hij stond te shinen, tussen de paarse heideplanten. Een welkome plek om even op adem te komen.

Cola en Mars 🙂

We vervolgden onze weg. Over prachtige single trails, door donkere bossen, open velden en vooral langs heel veel paarse heide. Echt prachtig. Tot we aankwamen bij onze verzorgingspost. Zo lief! M’n ouders en zus stonden ons halverwege op te wachten met koude cola en marsjes. Een fijne stop, die helaas wel in onze benen zakten.

There are no boundaries

Met 18km op de teller begon het bij mij al een beetje te kraken. En ik merkte dat ik daarin niet de enige was. Nouja, dan maar op karakter vandaag. De sfeer werd er niet minder om. De kilometers tikten langzaam weg en de 1e mijlpaal werd bereikt. Erik doorbrak zijn grens van 21km! Niet heel veel later werd het 2e feestje gevierd. Ook Stephan K. (vanaf nu Special K. genoemd) doorbrak een grens. Die van 25 kilometer. Hoe cool!

Auw, nu doet het pijn!

Nu begon het serieus te kraken. Bij ons allemaal. Behalve Melle. Die ging als een malle. En Stephan S. trouwens ook. En niet te vergeten Silvia. Zij oogde ook nog als een hertje. De rest, waaronder ik hobbelde er half hinkend achteraan. Tot we uitkwamen bij een prachtig open duin. Zo mooi! Dat gaf een boost met verse energie.

De laatste 5km gingen op het tandvlees. Erik z’n hamstring had echt geen zin meer. Gelukkig was daar mental coach Melle die zo veel lulde dat Erik z’n hamstring niet meer kon horen zeuren.

Photo Finish

En ineens was ie daar. De trein. We liepen parallel aan het spoor. Driebergen-Zeist was in zicht. Ik voelde me te gaar om euforisch te zijn. Wel was ik blij! Blij voor deze prachtige dag., blij voor deze schitterende mensen en blij dat we onderaan de stationstrap stonden. Er restte ons nog 1 uitdaging. Om die trap op te komen. Want daar hing de klok. En de finish was vandaag een foto met die klok.

I AM grateful

Om 14.00 sharp stonden we moe en voldaan te poseren. Wat een reis, wat een race. Bedankt lieve sportvrienden. Zonder jullie was het op de Utrechtse Heuvelrug lang niet zo’n feest.

Leave a Comment on Utrechtse Heuvelrug Trail

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *